Dar dla du­cho­wień­stwa

I was za­chę­cam, bra­cia, jeśli chce­cie coś dać kle­ry­kom, wiedz­cie, że nie po­trze­bu­je­cie do­ga­dzać ich wadom prze­ciw mnie. Ofia­ruj­cie wszyst­ko, co chce­cie, ofia­ruj­cie z wa­szej chęci. To, co bę­dzie wspól­ne, roz­dzie­la się każ­de­mu wedle jego po­trze­by.

ka­za­nie 356, 13

mo­dli­twa

Ty zatem, który za­wsze ist­nie­jesz, także zanim za­ist­nie­li­śmy i zanim świat po­wstał, sta­łeś się naszą uciecz­ką z chwi­lą, kiedy zwró­ci­li­śmy się do Cie­bie.

Nie wzdy­cha­łem jesz­cze do Cie­bie w mo­dli­twie, abyś mi przy­szedł z po­mo­cą, bo mój nie­spo­koj­ny umysł był na­sta­wio­ny na po­szu­ki­wa­nie i dys­ku­sję. Uwa­ża­łem sa­me­go Am­bro­że­go za czło­wie­ka szczę­śli­we­go we­dług ów­cze­snych kry­te­riów, po­nie­waż cie­szył się wiel­kim po­wa­ża­niem wy­bit­nych oso­bi­sto­ści. Je­dy­nie jego ce­li­bat wy­da­wał mi się uciąż­li­wy. Nie umia­łem bo­wiem zgad­nąć ani sam nie mia­łem ta­kich do­świad­czeń, aby po­wie­dzieć, jaka na­dzie­ja mu przy­świe­ca­ła, jakie walki mu­siał to­czyć z po­ku­sa­mi, na które wy­sta­wia­ła go jego wła­sna wiel­kość, co było dla niego po­cie­chą w prze­ciw­no­ściach, jakie uczu­cia ukry­wał w głębi serca i jaką ra­do­ścią na­peł­nia­ło go spo­ży­wa­nie Two­je­go Chle­ba. A z dru­giej stro­ny on także nie wie­dział o moich udrę­kach ani o tym, że sta­łem nad prze­pa­ścią. Nie mo­głem bo­wiem za­py­tać go, o co chcia­łem ani

jak chcia­łem, gdyż od­dzie­la­ły mnie od niego tłumy bar­dzo za­afe­ro­wa­nych ludzi, któ­rym słu­żył po­mo­cą w kło­po­tach. A gdy przez bar­dzo krót­ki czas nie był przez nich oto­czo­ny, z ko­niecz­no­ści po­si­lał ciało po­kar­mem albo umysł czy­ta­niem. Ale gdy czy­tał, jego oczy prze­su­wa­ły się po stro­ni­cach, a umysł szu­kał zna­cze­nia tek­stu, czy­nił to jed­nak, nie wy­do­by­wa­jąc głosu. Czę­sto, gdy uda­wa­li­śmy się do niego – ni­ko­mu nie wzbra­nia­no wstę­pu i nie było zwy­cza­ju anon­so­wa­nia mu, kto przy­cho­dzi – za­sta­wa­li­śmy go za­wsze pod­czas ci­chej lek­tu­ry. Gdy już dłuż­szy czas tak po­sie­dzie­li­śmy w mil­cze­niu – kto by się od­wa­żył prze­szko­dzić mu w tym pil­nym za­ję­ciu – od­cho­dzi­li­śmy. Przy­pusz­cza­li­śmy, że nie chce, aby go do cze­goś in­ne­go od­wo­ły­wa­no w ciągu tak krót­kie­go czasu, jaki zna­lazł dla od­bu­do­wa­nia swego umy­słu, uwol­niw­szy się od na­tło­ku cu­dzych spraw. A może chciał unik­nąć tego, by mu­siał ob­ja­śniać mniej jasne miej­sca lek­tu­ry lub dys­ku­to­wać o pew­nych trud­niej­szych za­gad­nie­niach, gdyby go po­pro­sił o to ktoś, kto słu­chał z na­pię­tą uwagą. Stra­cił­by więc czas na takie za­ję­cie i z tego po­wo­du prze­czy­tał­by mniej, niż by chciał. Z dru­giej stro­ny przy­czy­ną tego, że czy­tał po cichu, mogła być ko­niecz­ność oszczę­dza­nia głosu, gdyż czę­sto mę­czy­ła go chry­pa. Z ja­kie­go­kol­wiek po­wo­du tak po­stę­po­wał, z pew­no­ścią czy­nił to w do­brej in­ten­cji.

Na­praw­dę, jeśli nie li­czyć krót­kich po­słu­chań, nie nada­rza­ła mi się żadna spo­sob­ność, by od tego męża, przez któ­re­go prze­ma­wia­ła Twoja świę­ta wy­rocz­nia, do­wie­dzieć się tego,

czego chcia­łem. Ale po­śród zmar­twień wy­cze­ki­wa­łem chwi­li, kiedy nie bę­dzie zbyt za­ję­ty, by się przed nim otwo­rzyć, jed­nak nie zna­la­złem ta­kie­go mo­men­tu. Co praw­da każ­dej nie­dzie­li słu­cha­łem, jak wy­ja­śniał traf­nie lu­do­wi „słowo praw­dy Bożej” [2 Tm 2, 15], i coraz bar­dziej byłem prze­ko­na­ny, że można roz­wią­zać wszyst­kie węzły prze­bie­głych oszczerstw, jakie za­wią­za­li prze­ciw­ko bo­skim Księ­gom ci, któ­rzy nas oszu­ka­li116. Do­wie­dzia­łem się także, że Twoi du­cho­wi sy­no­wie, któ­rych w Ko­ście­le ka­to­lic­kim dzię­ki swej łasce od­ro­dzi­łeś, nie ro­zu­mie­ją tych słów, że „stwo­rzy­łeś czło­wie­ka na po­do­bień­stwo swoje” [Rdz 1, 27], tak jakby my­śle­li i wie­rzy­li, że Ty je­steś ogra­ni­czo­ny kształ­tem ciała ludz­kie­go. Wtedy, cho­ciaż nie mia­łem jesz­cze naj­mniej­sze­go przy­pusz­cze­nia ani nawet naj­bled­sze­go po­ję­cia, czym mo­gła­by być sub­stan­cja du­cho­wa, ze wsty­dem cie­szy­łem się, że przez tyle lat uja­da­łem nie prze­ciw­ko wie­rze ka­to­lic­kiej, ale prze­ciw­ko uro­jo­nym wy­obra­że­niom cie­le­snym. Byłem bo­wiem nie­roz­waż­ny i bez­boż­ny przez to, że wy­stę­po­wa­łem z oskar­że­nia­mi prze­ciw­ko temu, co po­wi­nie­nem był zba­dać i po­znać. Ty na­to­miast, naj­wyż­szy i naj­bliż­szy, naj­bar­dziej ukry­ty i naj­bar­dziej obec­ny, nie masz jed­nych człon­ków więk­szych, a in­nych mniej­szych, lecz cały je­steś wszę­dzie i nie prze­by­wasz w żad­nym miej­scu, i wcale nie masz formy cie­le­snej, a jed­nak stwo­rzy­łeś „czło­wie­ka na obraz i po­do­bień­stwo swoje”, i oto on od głowy do stóp jest usy­tu­owa­ny w prze­strze­ni.

.